Welke ik het mooiste vind, werd mij gevraagd. Een vraag over de kruiswegstaties van Aad de Haas. Even voor de duidelijkheid: kruiswegstaties verbeelden het verhaal van Jezus op weg naar zijn dood.
Ik bekeek ze nog eens, alle 16, op mijn computer. Op elk van hen zie ik wel iets bijzonders, maar waar ik iets bij voel is vooral nummer 9. Wat gebeurt daar? Ik weet waar de afbeelding voor staat: Jezus, die de vrouwen toespreekt; een van de scènes uit het lijdensverhaal.
Maar, wat gebeurt er werkelijk? Wat ik zie is ‘relatie’ tussen Jezus en de vrouwen voor hem. Zie maar eens hoe intens de figuurtjes naar elkaar kijken. Onvoorstelbaar mooi hoe je in zoveel eenvoud zoveel kunt uitdrukken.
Het wezentje met het kruis lijkt een hand te gebruiken om woorden kracht bij te zetten, of om iets uit te leggen. Wat? Dat je soms op je weg een kruis draagt? En dat dat niet altijd zo zwaar hoeft te zijn; dat het uitmaakt hóe je het draagt? Want, kijk maar, zijn arm schittert; misschien door de stof van de kleding, of door de zon die erop schijnt, maar er straalt iets van hem af.
De wezentjes luisteren zichtbaar; het ziet er zo rustig uit. Zou dat komen door de woorden die ze horen? Of door het gebaar van de hand, of de schittering van die ene arm?
Denk je eens in: wanneer heeft iemand jou zo troostend en krachtig toegesproken? Van welke woorden word jij rustig? Van welke uitstraling word jij blij? Of ben jij degene met de woorden en uitstraling van troost en kracht?
We gaan nog een keertje terug naar de afbeelding, want achter het wezentje met het kruis staat nog iemand. Veel kleiner dan de andere wezentjes. Met lang haar, tot op de grond, en een paraplu in de hand. Ze staat aan de voet van het kruis, én onder de bloeiende boom. Staat zij ook in relatie? Ze staat buiten het grote plaatje, maar ze staat ook aan de voet, aan de basis dus van dat kruis. Dat noem ik ook in relatie staan. Zij durft zich te verbinden met het kruis, als symbool voor verdriet, voor de lasten van het leven die mensen moeten dragen. Ze staat daar, heel trouw, misschien wel als ‘jouw kleintje’: dat stukje in jou dat er ook is, maar vaak onzichtbaar is geworden door de deuken en barsten van het leven. Maar, zie je wel, hoe zuiver, zacht en mooi zij is? Hoe ze jou beschermen en troosten kan, doordat je kunt schuilen onder haar paraplu?
Doe je dat wel eens? Te rade gaan bij jouw ‘kleintje’. Die op een andere manier ‘weet’ dan alle grote mensenwoorden? Die altijd dichtbij de bron blijft, die met zacht lang haar de verbinding behoudt met moeder aarde. Doe je dat wel eens?
Ik wens het je toe, in de wereld van nu, met z’n onrust, dreigingen en machtsvertoon. Om samen met jouw kleintje in de tijd van jouw leven te staan.
Hartelijke groet,
Helene Westerik
