De eik is gevallen.
Tijdens de zomerstorm van 20 juni. Een van de oudste eiken van Odoorn, op de hoek van de Boshof en de Boshoflaan.
Dagenlang was de Boshof afgezet, omdat die eik daar lag. Nu zie je nog een paar stukken liggen; de rest is al door de gemeente meegenomen.
In het Dagblad van het Noorden stond een artikel, waaruit duidelijk werd dat het meenemen van (een stuk) hout diefstal is. Want de boom was eigendom van de gemeente.
Toch zullen de mensen in Oring dat anders ervaren: de boom was van hen. Al eeuwenlang stond hij daar een robuuste eik te zijn.
Verbonden met de andere eiken op de Boshof, via de wortels onder de grond, als verbindingslijnen, als communicatiekanalen.
Langs de weg van Odoorn naar Exloo verloor bijna elke boom een of meerdere takken. Wat een ravage was het. Nadat de taken die gevaar opleverden, waren weggehaald, bleef de rest van de takken liggen.
Die liggen er nu nog. Waar op de eerste dagen na de storm de blaadjes nog fris en groen waren, zijn ze nu bruin en verschrompeld.
De hitte van de dagen na de storm kende geen genade.
Een paar dagen geleden stond ik bij het gat waarin de oude Boshofeik heeft gestaan. Het viel me op dat er niet zoveel wortels zaten, althans niet zo diep. Niet heel verwonderlijk dus dat hij geveld werd. Want de mate van geworteldheid van een boom bepaalt de gevoeligheid voor stormen. Kwetsbaar was hij dus, die oude boom. Niet goed meer geworteld, niet goed meer geaard.
En zo is het met mensen ook; als we niet goed meer geworteld zijn, dan worden we kwetsbaar. Wat ik met geworteld zijn bedoel? Dat is heel divers. Als je als enige van je familie bent overgebleven bijvoorbeeld, of als je niet meer zo goed weet waar je thuishoort, omdat je uit je vertrouwde omgeving bent gehaald. Je kunt ook ontworteld raken omdat je de wereld om je heen niet meer zo goed begrijpt.
Of als de wereld om je heen te snel, te hard of liefdeloos is. Als je jong bent, kan het moeilijk zijn om geworteld te raken als je geen goede voorbeelden om je heen hebt; ouders of leraren die de tijd en het geduld hebben om jou naar je eigen wortels te laten zoeken. Als het dan stormt in je leven, dan val je of om, of breekt er een tak af, waarvan de blaadjes al snel vergaan. Zonder wortels, zonder voeding kan je immers niet leven.
En zo ben ik die oude eik van Oring dankbaar: voor alle jaren van schoonheid en beschutting, maar ook voor het vallen. Want daardoor werd een boodschap zichtbaar: onderhoud je wortels – van je familie, van de verbinding en communicatie met anderen, en van je geloof.
Geloof waarin? Laten we daar zelf de woorden maar voor blijven zoeken.
Met een hartelijke groet,
Helene Westerik 