Vanmorgen at ik mijn ontbijt buiten op; op het bankje, met mijn gezicht naar de tuin. Het was zó stil. Ik hoorde het geritsel van een vogel tussen de plantjes, en ik zag een meikever over de tegels lopen. In de afgelopen weken was ik intensief bezig geweest met de dagen van 4 & 5 mei, of breder gezegd: met het thema van goed en kwaad, en de keuzes die mensen daarin maken. Een thema dat mijn aandacht blijft vragen, zeker in de wereld van nu. Maar, ik wil er niet in verdrinken.
Wat doet het me goed daar, dat kwartiertje in de zon en de geluiden van de natuur. Ineens voel ik een verwarmende zekerheid in mijzelf: ‘wat er ook gebeurt, de troost van de schoonheid en het mysterie van de natuur zal er altijd zijn’. Het is alsof ik even niet met mijn gedachten kijk en luister, maar met mijn hart. Het doet me denken aan die beroemde zin uit ‘De kleine Prins’ van Antoine de Saint-Exupéry: ‘het wezenlijke is onzichtbaar voor de ogen; alleen met het hart kan je goed zien’.
De Saint-Exupéry was een piloot, die in 1944 omkwam in de Tweede Wereldoorlog. Ten diepste was hij een pacifist. Toch koos hij voor de strijd voor vrede. Want, zo schreef hij: als je met je hart wilt zien, dan moet je je ook durven te begeven op het scherpst van de snede. En wat hij daar heeft geleerd? Dat ieder mens ernaar verlangt om ‘te zijn’ in het grote geheel. En dat je je niet moet laten afleiden om dat doel te bereiken. Hij geeft een praktisch voorbeeld: een arts laat zich niet afleiden door het geklaag van een patiënt; hij (zij) blijft zich richten op dat wat hij (zij) is, namelijk arts.
Terwijl ik nog op mijn bankje zit, denk ik: kan dat voor mij ook zo werken? Dat ik me niet laat afleiden door angst en door de (invloed van) de oorlogen die er op dit moment woeden? Dat ik me blijf focussen op dat wat ik ben in het grote geheel? Door er bewust te zijn, door mijn dankbaarheid voor vriendschappen, en de schoonheid en het mysterie van de natuur?
Zou dat voor jou, voor u als lezer ook zo kunnen werken? Je kunt verdrinken in het dal van angst, verdriet en eenzaamheid, maar je kunt je ook richten op jouw waarde. ‘Gewoon’ om wie je bent. Want, weet je nog, die oude tekst: ‘kijk naar de leliën in het veld, hoe zij groeien; ze werken niet en zwoegen niet’. Zij zijn; mooi en precies goed. Ik laat dat met een gerust hart een mysterie zijn. En dat is, in de zon op mijn bankje, tegen de achtergrond van een wereld vol verdriet en chaos, een grote troost.
Met een hartelijke groet,
Helene Westerik
